De wereld die we nauwelijks kunnen zien
‘Kijk. Ik kan een lijntje trekken rondom de zon.’ Samantha, het elf jaar oude buurmeisje strekt haar arm naar de blauwe lucht en omvat de omtrek van de zon tussen haar duim en wijsvinger.
Zittend in de herfstzon op de trap voor het appartement begonnen we een klein spelletje. Hoe groot is de auto? Hoe groot is die hond aan de overkant van de straat? We strekten onze armen en ontdekten dat we alles konden omvatten tussen een duim en wijsvinger.
Samantha ontdekte een diepe waarheid: als waarnemers denken we dat we de realiteit ervaren, maar we zien slechts een klein deeltje van wat mogelijk is.
Hoe ervaar jij de realiteit? Wat is de kracht van helder kijken toch groot!
Misschien spelen we in organisaties wel hetzelfde spel. Zonder het te weten. We zien een mogelijkheid in de markt, of iemands prestaties in een team en we vormen een oordeel op basis van wat we zien. Maar stel je eens voor dat we daarbij alleen maar onze duim en wijsvinger hebben gebruikt. Zijn onze mogelijkheden niet veel groter dan dat?
Mogelijkheden worden alleen groter als ons perspectief verandert, niet omdat die mogelijkheden zelf veranderen. Het gaat dus niet om harder werken, maar om anders kijken. Kies je een ander perspectief, dan zie je vaak ook een ander pad om die mogelijkheden te realiseren.
Stel jezelf eens de vraag waar jij jouw mogelijkheden wilt vergroten in je werk, je projecten. Welke perspectieven kies jij dan?
Verhaal van Adriaan Wagenaar Grote Denkers Kleine denkers
Reacties
Nog geen reacties