De OneDaypNLP Experience
Door Ilse Roos
Na een wedstrijd op een carrièrebeurs is mijn naam uit de digitale hoge hoed van A2A getrokken. Prijs: de OneDayNLP volgen. Kijk, dat zijn mooie dingen. Niet dat ik iets te leren heb. Na een afgeronde psychologieopleiding en het lezen van 3.001 zelfhulp- & communicatieboeken kun je mij weinig meer vertellen op dit gebied. Ik ben volledig in yin met mijn yang, mijn chi’s zijn uitgelijnd en mijn mind is full van verlichting en spiritualiteit. Wat gaan een paar NLP’ers mij (moi!) nog bijbrengen?
Klokslag één minuut te laat neem ik plaats in de collegezaal. Terwijl ik me installeer met een thermosfles witte thee, cola light en eierkoeken, wordt er uitleg gegeven over de loop van de dag. Bob de trainer begint: ‘Je bent gewend om eerst te zien en dan te geloven.’ Ik snuif betrapt. ‘Mijn verzoek is om het vandaag om te draaien. Probeer alles wat je hoort zonder scepsis op je in te laten werken. Als je besluit om er morgen niets mee te doen is dat je goed recht. Maar als je bij voorbaat je hakken in het zand zet, gebeurt er in ieder geval niks. De keus is aan jou.’ Zucht, o.k. Misschien was ik er wel een tikkeltje arrogant ingestapt. Ik besluit dat Bob niet voor niets tegenover een volle zaal staat; ik heb het na de schoolmusical van groep 8 niet meer voor elkaar gekregen.
Ik gooi met wol, pingel (?) en teken. Ik maak contact met mijn hoogzwangere buurvrouw en we voelen ons al snel beste vriendinnen. Ik luister aandachtig en besef dat ik mijn huidige doelen behoorlijk SMART zijn, maar alles behalve FUZZY. Ik zit –zo blijkt al snel – teveel achter in de bus van mijn leven. Ik moet onderdeel worden van de oorzaak. Youtube filmpjes. Oefeningen met de medecursisten. Reacties uit de zaal vullen het verhaal van de trainers aan. Herkenning. Er wordt veel gelachen. Even later zit iedereen geconcentreerd een brief aan zichzelf te schrijven. Diner. Na de lasagne en aardbeienyoghurt staat er iets ‘actievers’ op het programma. Er wordt niet over kolen gelopen, maar een uitdaging is het wel. Na 10 minuten toekijken is mijn vastbeslotenheid om ab-so-luut niet mee te doen aan deze oefening verdampt. Tsjakkaa!
Rond half negen hobbel ik lichtelijk hyper van alle indrukken (en cola light) naar buiten. Ik heb deze dag stevig revisie moeten plegen. Ik werd verplicht om goed na te denken: wat wil ik nou eigenlijk met mijn leven? Een vervelende vraag waar je niet altijd bij stil wilt staan. Gewoon omdat hij zo moeilijk is. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik deze dag bij mocht wonen. Ik ben weer een stevige stap dichter bij mijn antwoord.
Klik hier voor een impressie van OneDayNLP
Reacties
Nog geen reacties